Nerede buldum seni?

Bir sabah uyandığımda yanımda buluverdim rüyamı

Ve o sabahlar hiç bitmesin istedim!

Nerede buldum seni diye duraksadım bir an...Hani umutlarım bitmişti ve öylesine, sessizce yakınlaştım sana, biraz ürkek.Her adımda daha da çekinerek....Düşünmeyi bırakıp da adım attıkça, nerede başladığımızı unuttum.Ya ben hep seninleydim ya da biz hep en baştan yaşadık her şeyi...Belki bu yüzden sen en güzeli oldun duyguların!
Daha önce yaşandı mı bilmediğim daha sonra var olur mu kestiremediğim...Nerede buldum seni?Düşündükçe yok oldu zamanlar...Zaten hep vardı dedim, bir an da bitirmek istemedim.Düşündükçe gözlerin geldi aklıma..O da bana kalsın deyip sana söylemeyeceğim gözlerindeki anlamda takılı kaldı düşüncelerim.Ve sen o an varoldun benim için...O an ve sonrasında ..Sen nerede buldun beni sevgilim?..Ben, seni herkesten önce ve herkesten sonra diye özetliyorum.Çünkü sen hep vardın benim için!!! :)



(1.10.2002)

Bİr Varmış Bir Yokmuş

Küçük bir adam varmış; hani bir varmış bir yokmuş.Kocaman olunca adını dağlara yazmak istemiş, herkes onu bilsin istemiş.Küçücük yüreğinde kocaman umutlar taşıyormuş.Hatta umutları yüreğinden taşıyormuş.Onun dünyasında her şey mükemmelmiş.Önce mükemmel oyuncakları olmuş, sonra mükemmel hayalleri, sonra mükemmel arkadaşları, daha da sonra mükemmel bir hayatı.Birgün küçük adamın büyük elleri, kocaman gözleri, upuzun bir boyu olduğundan, küçük dünyasındaki her şeyinde bir o kadar büyüdüğünü görmüş.Hiç var olmayan endişeleri olmuş bir anda, bir anda kocaman korkuları olmuş...Pembe bir dünyadan, mükemmel bir hayattan gerçekten kocaman endişe dolu bir dünyaya adım atmış...Her şey değişip de küçük adam kocaman olunca, bir de bakmış ki kocaman olan her şey küçücük olmuş.Güzel olan her şey küçücük; duymak, görmek, hatta bilmek bile istemedikleri ise kocaman olmuş...Tepe taklak olmuş dünya.O da kendini bir varmış bir yokmuş gibi yaşamaya başlamış, taaa ki kocaman yüreğini tekrardan fark edene kadar...Sonra kocaman yüreğine söz vermiş, kocaman yüreğindeki güzellikleri kaybetmeyeceğine, onlar için yaşayacağına dair....

Unutma ...küçük prensler hiç ölmezler! ;)

Kalemle kavgam

Yazmadığım günlerden kalan cümleler gibisin, biliyorum kağıda dökülmek güzel gelir insana.Ağlarmış gibi, tüm korkular, heyecanlar ne varsa içinden çıkıp gider.İçindeki sen kavga etmeyi bırakır seninle.Devamlı gülümseyen kuş sesleri gibi, yüzün aydınlanır ve unutmak istediklerinin hepsi birer birer gider senden.Sen istemezsen dönmezler, işte sen de öylesin.Yazdığım an gideceksin, sensizlik diye bir kavram kalmayacak hayatımda.Geriye dönüp de okuduğumda seni bir hatıra olarak anacağım...
Biliyorsun
Biliyorsun zaten tüm kavgam bu yüzden kalemle, yazdığım gün
yazmadığım tüm cümleler seninle beraber çıkacak hayatımdan

karanlık

Ardından bakınca
Bıraktıkların kopkoyu bir karanlıkta bütünleşiyorlar
Ara sıra gölgesiyle tanışıp
Kendimi zor ayırdığım

Kurtaramadığım hayatlar

  Kurtaramadığım hayatlar var, kendime ait.Hani kendi içinde yaşattıklarımız vardır ya!...Bir sürü hayat yaşatırsınız kendi içinizde, birisinden mutlu olmayı umarak.Denersiniz!Yıktığınız, kırdığınız, susturduğunuz çok şey olur.Ama umudunuzu yitirmeden devam edersiniz yaratmaya ve yarattıklarınız yok etmeye.Elbet birisi, bir hayat sizinle bütünleşecektir diye düşünürsünüz.
Yaşarsınız
Denersiniz
Geriye ne kalır?Öğrenirsiniz!

"Ne yapacağınızı değil, ne yapmayacağınız bilirsiniz!"

(korkuyorsan)

Kusursuz değil, zaten kusursuz olmaya çalıştığını da zannetmiyorum...En güzel yanı da bu ya zaten...Yüzüne bakıp, tanısam sever miydim diyorum; nasıl anlatılır bilemiyorum?!Tanıdıkça yüzünde odaklandığım o çizginin daha derinleşmesini isteyeceğimi biliyorum.Anlamaya başladıkça, belki de kusurlarını gördükçe alışmayı öğütleyip kendime, merhaba yeni çizgi diyeceğim.Biliyorum!?
Yok! Kapılıp gitmek var yine; her şeyi affetmek var
Evet, korku var
Şair şöyle söylüyor: (korkuyorsan) Hiç sevmekten korktun mu?
Yanıtlıyor kadın. evet
Gülümsüyor Şair: (korkuyorsan) İnsanlar nedense hep yaşadıklarından korkarlar!

Ya da yaşayamadıklarından!!!

"günışığı, kırılmasın kanatların!"

Kanatları var onların, görmediğim...Sana göstermek için çırpınıp durdum.Biliyorum, sen görürsün...
Biz seninle aşkı görmedik mi?Aşk gözle görülmez işte...Her an ruhunla hissedersin...Hissetmedik mi?
Umudunda kanatları var galiba.Bazen uçup gidiyor...Göç etme zamanı da var mıdır sence?
Her şey sussun istemedik mi bazen?gözlerin kimi görmek istedi o sessizlik anlarında?Biz bunları yaşar yaşamaz anlatmadık mı birbirimize?

Meleklerin kanatları kırılmaz liseli kızın gönlünde, inadına!Merak etme sen...
Ama sen ya sen dostum?Kırıldı mı kanatların?Kırılmasın!

Günışığının yüzü gece de güler bilir misin? Bil-melis-in...!

Haklısın, zaman zaman incinir kanatların.Senin değil onların kırılsın yürekleri...Senin yüreğin burada saklı...Benim "kırılmayan kanatlı meleklerim" var...

Bir gece düşü var günışığının
gömdükçe derinlere
gözlerinde haykıran
öyle parçalama kanatlarını
ne olur!
gözlerim görmüyor,yüreğimde eksilenleri...
günışığı!
bilirsin geceye seslenmek zordur
duyar mı duymaz mı bilinmez
ama...umudu var hala meleklerin
tıpkı liseli kızlar gibi
Bu yüzden doğan her güne; geceye inat
gülümse!
"günışığı, kırılmasın kanatların!"