Anne olmak

Hayattan çok şey öğrendim, ne okuduğum kitaplar ne gezdiğim yerler, hayat verdi öğrendiklerimi bana...görüp görebileceğim herşeyi gördüğümü sanırdım, bildiklerimin hayatı tanımlamama yettiğini sanırdım ta ki anne olana kadar. O yüzden sil baştan söylüyorum ne öğrendiysem anne olduktan sonra öğrendim! Günü 7/24  yaşamayı, kalbini  dolduran aşkın yerine başka aşk sığdıramayacağını, bir kalbin başka bir bedende daha atabileceğini, sonsuz bir sevgiye sahip olduğunu ve dünyada affedebilmek diye bir olgu olduğunu! :) anlatamayacağım ve tanımlayamayacağım bir sürü hisse sahip olduğumu ve nicelerini ...  Öyle ki anne olmanın bir başka canın  her santimetrekaresini şekillendireceğini...
Ve bugün anne olmak bana birşey daha  öğretti; verilmiş en kötü kararların dahi , bir arkadaşımında söylediği gibi, kararsız olmaktan daha iyi olduğunu! Çünkü bu başka bir hayatın biçimlendirilmesini değil , yol almasının kolaylaşmasına sebep olmak demekti...
Çünkü anne olmak demek örnek  olmak demekti, anne olmak demek sevmek demekti
Anne olmak demek bir dünya hayatı yaşamış gibi hissetmek ve tüm güzel hislerini paylaşabilmek demekti...


Canım annem, iyi ki varsın ...
Anne olan tüm dostlar, iyi ki varsınız
Hepinizin anneler gününü kutlarım :)

Yıkık duvar

Kaç aşk geçti gözlerinden bilmiyorum, kaç duvar yıktın kaç yıl bıraktın ardında? Seni tanıdığımda gözlerinde çok yaşanmışlık vardı, seni bildiğimde ise çok acı. Tüm o vurdumduymaz görüntüne rağmen sen aslında kapkaranlıktın... Ne  acı çocuk olmak güzeldir diye başlayan tüm söylemlerim sende son buluyordu, büyük bir yalan ve büyük bir boşlukla...sen farklıydın çok yaşamış çok görmüştün halbuki daha onbeş yaşında bile değildin... Kimbilir kaç aşk vardı kalbinde anneye özlem duyan kimbilir kaç yıkılmış duvar vardı kalbinde bir sonra ki için yeniden inşa olan...

Sen çocuk, tüm çocuk olmak güzeldir söylemlerinin yalancısıydın! Çocuk olmak değildi güzel olan; çocukluğu yaşayabilmekti doğru olan

Oyuncu

    Okumanın çok okumanın şöyle bir etkisi var üstümde, elime aldığım her kitap bir öncekinden daha eksik hissettiriyor beni; her birinde daha çok okumalıyım ve yetişmeliyim hayata diyorum. Sanki her bir cümle biraz daha tamamlıyor beni ve her bir cümle biraz daha çıkarıyor eksiğimi ortaya ...işte bu yüzden yazmak için yetersiz hissediyorum bazen kendimi...

   Ne yazık bizdeki okullarda aşılanan özgüvende bu kadar olsa gerek, halbuki insan yaptıkça hatayı ve yazdıkça yanlışı yaşamış sayılmalı...Düşündükçe aklımdan kaçan kelimeler ve yazarken yetişemediğim düşünceler gibi biraz serbest bırakmalı insan kendini. Bilgiye açlık duyan beyni doyurmaya çalışırken belki de aç bir karnı doyurur gibi azar azar almalıyız bünyemize bilgiyi. Önce hazmetmeli sonra onu özümsemeli ve ardından da onu bir güzel yaşatmalıyız.Dilimizde tadı kalmalı..
Belki de hayatı da böyle yaşamalıyız; yemek yer gibi, yazar gibi her anın tadını çıkararak acele etmeden ama hissederek ...

Ve bu kadar ara vermemeli bu kadar geçiştirmemeli ve hayatı dışardan seyretmemeliyiz.İçinde  yaşamalıyız.Hepimiz kendi hayatlarımızın oyuncularıyız ne de olsa değil mi?

sensindir kendini bekleten

sensindir kendini bekleten

unutmaman gereken  tek sey bu, umutsuzlugun seni surukledigi noktada bilmen gereken tek sey :
kendine inanmak olmali, yollar uzun yollar karmasik gozukse bile
yanilma
sadece sen kendini bekletirsin!

Nerede buldum seni?

Bir sabah uyandığımda yanımda buluverdim rüyamı

Ve o sabahlar hiç bitmesin istedim!

Nerede buldum seni diye duraksadım bir an...Hani umutlarım bitmişti ve öylesine, sessizce yakınlaştım sana, biraz ürkek.Her adımda daha da çekinerek....Düşünmeyi bırakıp da adım attıkça, nerede başladığımızı unuttum.Ya ben hep seninleydim ya da biz hep en baştan yaşadık her şeyi...Belki bu yüzden sen en güzeli oldun duyguların!
Daha önce yaşandı mı bilmediğim daha sonra var olur mu kestiremediğim...Nerede buldum seni?Düşündükçe yok oldu zamanlar...Zaten hep vardı dedim, bir an da bitirmek istemedim.Düşündükçe gözlerin geldi aklıma..O da bana kalsın deyip sana söylemeyeceğim gözlerindeki anlamda takılı kaldı düşüncelerim.Ve sen o an varoldun benim için...O an ve sonrasında ..Sen nerede buldun beni sevgilim?..Ben, seni herkesten önce ve herkesten sonra diye özetliyorum.Çünkü sen hep vardın benim için!!! :)



(1.10.2002)

Bİr Varmış Bir Yokmuş

Küçük bir adam varmış; hani bir varmış bir yokmuş.Kocaman olunca adını dağlara yazmak istemiş, herkes onu bilsin istemiş.Küçücük yüreğinde kocaman umutlar taşıyormuş.Hatta umutları yüreğinden taşıyormuş.Onun dünyasında her şey mükemmelmiş.Önce mükemmel oyuncakları olmuş, sonra mükemmel hayalleri, sonra mükemmel arkadaşları, daha da sonra mükemmel bir hayatı.Birgün küçük adamın büyük elleri, kocaman gözleri, upuzun bir boyu olduğundan, küçük dünyasındaki her şeyinde bir o kadar büyüdüğünü görmüş.Hiç var olmayan endişeleri olmuş bir anda, bir anda kocaman korkuları olmuş...Pembe bir dünyadan, mükemmel bir hayattan gerçekten kocaman endişe dolu bir dünyaya adım atmış...Her şey değişip de küçük adam kocaman olunca, bir de bakmış ki kocaman olan her şey küçücük olmuş.Güzel olan her şey küçücük; duymak, görmek, hatta bilmek bile istemedikleri ise kocaman olmuş...Tepe taklak olmuş dünya.O da kendini bir varmış bir yokmuş gibi yaşamaya başlamış, taaa ki kocaman yüreğini tekrardan fark edene kadar...Sonra kocaman yüreğine söz vermiş, kocaman yüreğindeki güzellikleri kaybetmeyeceğine, onlar için yaşayacağına dair....

Unutma ...küçük prensler hiç ölmezler! ;)

Kalemle kavgam

Yazmadığım günlerden kalan cümleler gibisin, biliyorum kağıda dökülmek güzel gelir insana.Ağlarmış gibi, tüm korkular, heyecanlar ne varsa içinden çıkıp gider.İçindeki sen kavga etmeyi bırakır seninle.Devamlı gülümseyen kuş sesleri gibi, yüzün aydınlanır ve unutmak istediklerinin hepsi birer birer gider senden.Sen istemezsen dönmezler, işte sen de öylesin.Yazdığım an gideceksin, sensizlik diye bir kavram kalmayacak hayatımda.Geriye dönüp de okuduğumda seni bir hatıra olarak anacağım...
Biliyorsun
Biliyorsun zaten tüm kavgam bu yüzden kalemle, yazdığım gün
yazmadığım tüm cümleler seninle beraber çıkacak hayatımdan